|
Dick Nierop te Amsterdam, filmjournalist, test het programma Cinema van
Frans Faase in Utrecht. Naast uitwisselingen over het programma
komt een keur van andere onderwerpen aan bod in hun dialoog via het
bulletin-bord.
Amsterdam dinsdag 5 oktober 1993
Hoi Frans! Ik moet zeggen: die update haalt zo´n beetje alle bezwaren weg die ik nog had, inclusief het kleine (doch vervelende) effect dat de totaallijst NA een selectie koppig op volgorde van jaartal bleef staan (totdat je weer een toets indrukte). Kortom, mijn welgemeende complimenten. Op dit moment zou ik me eigenlijk kunnen bedenken welke opties of mogelijkheden ik er nog in zou willen hebben, dus dat is al vast een goed teken, denk ik. Tenzij ik gewoon als een wat minder veeleisende user gekenschetst zou kunnen worden, natuurlijk, maar die bizarre mogelijkheid laat ik voor het gemak voorlopig even buiten beschouwing :-)) Overigens, ik neem aan dat je -zonder uiteraard onmiddelijk achter je buro te willen dwingen, hoor!!- in de volgende update dat bugje verwijdert waarbij de cursorbalk verdwijnt wanneer bij de optie ´info´ (acteur) een lijst films verschijnt welke langer is dan het 25 regelige scherm? Dat is eigenlijk het enige foutje dat ik nog kan ontdekken in dit stadium.... Nogmaals mijn complimenten en tot modems! Groeten, Dick. Amsterdam donderdag 7 oktober 1993 Hoi Frans! Bedankt voor je verbazingwekkend grappige epistel; ik heb er meer van genoten dan van mijn eigen, sadistische bug-opspringsobsessie :-)) (helaas is het genoemde bericht verloren gegaan) Natuurlijk kan ik gemakkelijk nog even zonder die cursorbalk. Gewoon, omdat ik zo´n vreselijk fijne, soepele en coulante vent ben. En dat zeg ik natuurlijk met alle respect -voor mezelf natuurlijk, zoals het hoort :-)) Het ontbreken van het veld ´Oordeel´ is me eerlijk gezegd nog nooit opgevallen; ik sorteer er eenvoudig nooit op. Het gebruik van die PgDn/Up toetsen is me echter wel degelijk opgevallen. Sterker nog, het is een geniale optie die ik vandaag wel 500x gebruikt heb! Er zit echter een klein bugje in, ontdekte ik zojuist! Ik heb reeds een berichtje geprepareerd, welke ik nu met veel inzet en moed zal trachten te integreren in deze tekst middels een voorzichtige zend-instructie met PageUp. Daar komt ie: Hoi Frans! Ik heb -niet schrikken!- een bugje ontdekt. Hij treedt op na de volgende handelingen: 1. Kies vanuit de totaallijst met F6 ´Regisseurs´. 2. Verander met Alt-V de volgorde in ´Nummer´. 3. Roep een regisseur op die tevens in het acteursbestand zit. 4. Probeer nu met PgDn/Up te switchen en de volgende error verschijnt: DBFNTX/1020 Workarea not indexed Wanneer stap 2 wordt overgeslagen, dan gaat alles OK. Ik hoop dat je niet uit pure frustratie enkele telefooncellen verbrijzelt; we hebben er nog maar zo weinig :-)) Groeten, Dick. Verdomd, dat lukt gewoon! Waar de techniek allemaal niet in kan voorzien vandaag de dag -maar deze filosofische oprisping even gepast terzijde :-) Ik neem aan dat je me de volgende keer weer verrast met een geestig essay. Sterker, ik eis het eenvoudigweg. Ik ben immers nog altijd je klant en voorzie daarmee in belangrijke mate in je levensonderhoud. Onthoud dat goed, Frans, onthoud dat goed! :-)) Groeten, Dick vrijdag 8 oktober 1993 Humor Beste Dick, Je wordt wel veeleisend! Weet je dan niet, dat de software business een uiterst serieuze aangelegenheid is, waar geen grapjes mee te maken valt. Hoewel, als je the continuing story van IBM en Microsoft volgt, of de klassieker the fall of the house Ashton Tate, om nog maar te zwijgen van de Unix-story, met steeds weer opduikende halfbroers en zusters, het er toch op lijkt, dat er genoeg amusement in die sektor aanwezig is. Op zijn minst doet men zijn best de betere soaps te evenaren. Heb jij ook, dat als je een foto van Philip Kahn van Borland naast Bill Gates ziet, je het onderschrift ´De heer Fatty Arbuckle in gesprek met de heer Harold Lloyd, die juist zijn bril kwijt is´ in van die mooie, iets te vette letters met een siervakje met krulletjes in de hoeken verwacht? Om je aan je eis te voldoen is net als bij programmeren niet alleen transpiratie, maar ook inspiratie nodig. En daar heb ik nog nooit een konstante bron van kunnen aanboren. Dat komt in golven. Meestal als ik in bad lig. En ik neem geen computer mee in bad. Nou ja, meestal niet. Alleen die ene keer en dan alleen het toetsenbord nog, nadat er een glas cola in verdwenen was. Wat gaat er veel in zo´n plat kastje. Driekwart glas en dan lekt het nog haast niet. En als het dan opgedroogd is, komen de toetsjes zo relaxt slow motion weer omhoog, terwijl ter kompensatie het scherm een zenuwachtige reeks dezelfde letters over het scherm laat racen. Dat bad loste het trouwens op. Gewoon demonteren en mee het sop in, afspoelen met lauw water, dagje laten drogen en weer geheel de oude met als extra een vage dennengeur. Of was het rozen met limoenen? Ergens op dit BBS staan trouwens meer literair oprispingen van mijn hand. In de area met teksten. Het verhaal opgeborgen in het file SLAPENDE HOND is de favoriet van mijn jongste dochter. Het leukst schijnt dat te zijn als ik dat op een boerderij van kennissen ergens in de Ardennen ´s avonds laat vertel. Het wordt dan ook steeds langer, ongeveer evenredig met de hoeveelheid uiterst smakelijk Belgisch bier, dat zich ergens in mijn systeem moet bevinden, daar het niet meer in de flesjes zit en nog niet in licht gewijzigde vorm, maar nog steeds schuimend weer opgedoken is. Voor het serieuzere schrijfwerk raad ik Computers en kwaliteit aan. En nog een heleboel ander geschrijf, dat echter niet op dit BBS zit, want je moet ook om de tere kinderzieltjes van onze leerlingen denken, die ook wel eens inloggen. Even teer trouwens als die van de gemiddelde olifantenstier bij nader inzien, maar goed, dat heeft de direktie nog niet helemaal in de gaten. Die denken meestal meteen aan defekten in onze pedagogische kwaliteiten als iets niet overkomt, terwijl de werkers in het veld, mijnenveld, allang weten, dat hun walkman gewoon te hard staat om nog auditief kontakt met de buitenwereld te hebben. Genoeg voor vandaag. Het werk wacht. Is het erg goed in. Groetjes en tot modems, Frans. P.S. Ik heb dat bugje eruit. En een ander gevonden. Als je bij iemand de films gaat bekijken en vervolgens bij een van die films via Info van een ander de films gaat bekijken en tenslotte vaak genoeg op Esc mept staat er in het originele record een verkeerde naam, maar je zit wel in het goede record. Dus is er weer werk aan de winkel. Gelukkig, maar anders zou ik me maar vervelen. vrijdag 8 oktober 1993, P.P.S. Bij na lezen later, zie ik een aantal typ/taalfoutjes. Niet op letten dus. Ik kan gek genoeg niet een vooraf geschreven bericht uploaden als ik lokaal werk. En dus moet ik gewoon direkt intikken. En dat houdt in dat ik moet proberen zo snel te schrijven dat de geestelijke oprispingen bij gehouden worden. Dat lukt dus niet. En voor op mijn gemak even doorlezen is geen tijd. Goed, ik geef toe: wat minder tekst en het kan wel. En achteraf berichten korrigeren kan ook niet. Dus lees d waar die foute t staat en haal dat woordje je teveel maar weg. Groetjes, Frans. vrijdag 8 oktober 1993, Humor Hoi Frans! Hahahahahahaha! je begrijpt natuurlijk wel dat ik een dergelijk lange, humorvolle boodschap onder geen enkele voorwaarde ongestraft voorbij kan laten gaan. Volgende keer dus een doortrapt antwoord van mijn kant :-) En er staat nog een message op me te wachten, zie ik? Dan ga ik snel door, want het wordt nu pas ECHT gezellig! :-)) Groetjes, Dick vrijdag 8 oktober 1993, P.P.S. Wat heerlijk eigenlijk, zo´n verontschuldiging. Eens te meer besef ik weer dat leedvermaak toch verreweg de meest oprechte menselijke vreugde is :-)) Overigens ben ik net zo precies als jij: ook ik ga gebukt onder plakkerige oksels en ook ik trek met mijn kromme tenen kale plekken in het tapijt wanneer ik achteraf mijn door taalfouten en spelblunders verziekte berichtjes nalees. Hahahahahaha, wat drijft ons toch om zo verschrikkelijk precies te zijn? Faalangst, dat is het: een vernietigende emotie. Oh, padron, daar liet ik me even gaan! Maar laat ik mij niet verliezen in een verknipte, quasi-filosofische bespiegeling over de zielegang van de mensheid :-) Voorlopig moet je maar eens die verschrikkelijke bugs uit je programmaatje -hetwelk op zichzelf best verdienstelijk werkt- halen, dan praten we op wat diepgaander niveau verder :-)))) (dit was de meest valsche message die ik deze maand schreef -en God mag weten weten om welke reden ik plotseling het woord ´bericht´ vervang door dat afschuwelijke ´message´. De wegen des geests zijn ondoorgrondelijk, zullen we maar zeggen. Edoch, deze indrukwekkende terzijde even...terzijde, dus :-) Volgende keer meer, want ik hou(d) er mee op. Ik heb me de hele dag al kapot geschreven, namelijk. Broodschrijverij, ditmaal - de crime van elke zichzelf respecterende burgerschrijver :-)) Groetjes, Dick zondag 10 oktober 1993, Cinema, weder Hoi Frans! Ik heb bij toeval weer een klein bugje gevonden. Vind je het trouwens prettiger wanneer ik dit soort futiele bugs ´opspaar´, zodat je ze bij een update-sessie gewoon in een ruk door kan verwerken? Wellicht dat zulks, met het oog op de ongetwijfeld van puur plezier brullende, voltallige familie, het leedvermaak ter plekke tot een absoluut minimum kan beperken! :-)) De bug treedt op wanneer je een film wist van een regisseur van wie slechts EEN titel aanwezig is. 1. Selecteer met F3 ´Regisseur´ de titel; er staat nu dus 1 film geselecteerd 2. Ga via Enter naar de display en WIS de titel; er staat nu dus geen enkele titel meer het selectievenster; slechts een balk als droevige herinnering aan vergane glorie is vaag waarneembaar 3. Druk nu op ESC (programma verlaten?) en vervolgens op N(ee) Ziedaar meneer, ik zie u zweten! :-)) Succes en groeten, Dick ´bugfinder´ Nierop P.S. Het is dus een ´1132, Bound Error: array access´ foutmelding... maandag 11 oktober 1993, Buggus Vulgaris Gegroet gewaardeeerde buggofoob. Al is het dan tandenknarsend dat waarderen. Hoe verzint een mens het om een selektie te wissen en kijken of er dan nog wat staat? Doet mij een beetje denken aan brandweerlieden. Werpen hun leven in de strijd tegen de woeste rode haan. Maar als het een tijdje vuurloos is, steken ze desnoods zelf de zaak wel aan. Maar dat gaat bij programma´s lekker niet. Ik maak mijn eigen bugs lekker zelf. Hij is er trouwens al uit. Het maakt mij niet uit of je de vruchten van je sadistisch zoeken (Is daar geen leuk filmpje van te maken? Je weet wel: in zwart/wit met tingeltangel-pianootje eronder en met closeups van rollende ogen en een angstig terugdeinzend onschuldig computertje, iets te dun gekleed voor de tijd van het jaar met flitsen er tussen door van de koene redder in aantocht op zijn trouwe compiler, die hij ooit van een woeste indianenstam gekregen heeft, wegens aan waanzin grenzende heldenmoed bij het redden van een kind toen de stam in zijn geheel geplet dreigde te worden onder woest aanstormende software-buffels.) gedoseerd of in een overweldigend massa over me heen stort. Misschien is gedoseerd beter, dan kan mijn psyche zich net weer wankelend oprichten voor de volgende klap. Anders ga ik misschien in een keer languit tegen het canvas, zie allemaal bitjes en bytejes twierelierend (bestaat dat woord?) om mijn hoofd draaien en besluit mij terug te trekken in een hutje op de nog slechts spaarzaam aanwezig heide en niets hoger technologisch te gebruiken dan een olielampje met schapevet als brandstof. Ik dacht even aan een ton, je ziet de oude Grieken zijn mij ook niet onbekend, maar heb je wel eens in zo´n tuin-supermarkt de prijzen van die giftig-groene (ik bedoel echt giftig, niet gifgroen) kunststof monsters gezien, die voor regenton doorgaan? Of erger: ik kraak een telefooncel en ga daar in wonen. Dan moet je wel aan de Kermit en wezenloos zoeken naar groene punten van ons aller geprivatiseerde Tante. Een volgende keer meer over de familie. Gegroet en sterkte in de dagelijkse strijd om het brood. je lijdende leverancier. P.S. Dick, heb jij dat eerste berichtje (met elementary, dear Watson erin) nog ergens? Ik wilde het nog even lezen, want soms sta ik zelf verstomd van wat ik ooit gekreeerd heb, maar ik had het al te grondig gewist. Groetjes, Frans. maandag 11 oktober 1993, Buggus Vulgaris Hoi Frans! Wil je wel geloven dat ik je epistolaire kwaliteiten niet meer on-line lees, doch gezond off-line. Dat leest rustiger, hahaha! Natuurlijk heb ik dat bericht van je nog, het ging immers -alsof de klassiekers helegaar niet bestonden- linea recta naar mijn bewaararea. Aangenomen dat ik een bewaar-area zou hebben, maar je begrijpt de idee achter dit evenement :-) Ik zal het bericht, waarop je heimelijk natuurlijk buitengemeen trots bent maar waarover je in de beslotenheid van de familiekring en in de nabijheid van dronken Nelis natuurlijk ongekend cool over doet :-), met gepaste eerbied uploaden. De volgende keer, bedoel ik. Of: de volgende keder (zoals je wellicht weet is het woord ´keer´, gezien de nieuwe aandacht voor etiquette, ultra-beschaving en quasi-correct modern taalgebruik definitief veranderd in ´keder´). Is het je trouwens weleens opgevallen dat met name sportjournalisten het hebben gepresteerd het volstrekt foutieve gebruik van het woord ´plek´ -daar waar ´plaats´ gebruikt dient te worden- behoorlijk in zwang hebben gebracht? Jan Jansen staat op de tweede PLEK (?!) van het klassement. Een parkeerplek, je woonplek, in plek van(!) etc. Waarom ik deze verontrustende signalering hier ter plekke, on-line, met overspannen enthousiasme debiteer aan de geinteresseerde lezer is zelfs mij -als auteur- even volkomen onduidelijk, maar ik bedoel maar, Frans, ik bedoel maar! Kennelijk moest ik het even kwijt :-)) Mag ik u hartelijk groeten? Welnu, groeten, Dick. dinsdag 12 oktober 1993, Het leven is een pijp kaneel Hoi Frans! Ongetwijfeld verval je in een angstaanjagend psychopatische geweld bij het lezen van de volgende boodschap, maar beter nog een flinke dreun dan later een daverende heiknal, laten we eerlijk zijn! OOooooooops: dat stukje waarover je het had (het Watson-stuk) heb ik dus NIET meer. Ik was even in de war met het stukje dat je daarna schreef. Sorry! groeten, Dick dinsdag 12 oktober 1993, Taal en andere problemen Hoi Dick! Inderdaad. Dit slaat op meerdere van je opmerkingen. Ten eerste ben ik best trots -terecht of onterecht- op mijn schrijfsels. Al is het alleen maar omdat bij nalezen het vermoeden rijst, dat de producent wel eens processen heeft meegemaakt, die onder de noemer denken zouden kunnen vallen. Enige twijfel is bij mij een van de weinige zekere faktoren in het leven, maar ook daar ben ik wel tevreden mee sinds ik ergens de fraaie zin ´Twijfel is het loon van de wijsheid´ tegen kwam. En ken het gevoel direkt in een donkere, luchtdichte zak plaats te nemen en te wachten tot iedereen weg is om stilletjes mij te gaan verzuipen bij de ontdekking van taal- en stijlverminkingen van mijn hand. Ik heb het idee, dat het erger wordt met het klimmen der jaren. Of zou het de invloed zijn van mijn jarenlang verkeren tussen de taalbarbaren, die dit schooltype onveilig maken? Ik zou zelfs bewust nog niet het soort slagveld kunnen produceren, dat hier te vinden valt in diktaten en officiele missives van direktiewege. ´Komt dit van de direktie of is er over nagedacht´. En de komst van computers heeft daar weinig verbetering in gebracht. De meeste gebruikers -ook een pracht woord, vroeger mocht je meteen Jellinek in als je dat was, tegenwoordig verheerlijken hele volksstammen software-pushers (u ook nog een shotje windows?) dit soort wezens- hebben geen flauw vermoeden van iets als spellingskontrole. En die weet trouwens ook niks van d-tjes en t-tjes. Mijn vrouw heeft bovendien al weer een lijstje ergens in de machine met woorden, waar een WP 6.0- en een Van Dale-versie van schijnen te bestaan. Ten zoveelste inderdaad: sportjournalisten. Waar broeden ze dat soort uit? Onder een vochtige graspol bij de cornervlag. Als ik al eens naar een voetbalwedstrijd kijk, zet ik de tv op een zender, die een mij volledig onbekende taal hanteert, Arabisch of zo. Ik kijk trouwens alleen naar goede wedstrijden, dus de laatste vijf jaar heb ik geen voetbal meer gezien. Motor- en meerwielracen heeft mijn aandacht, maar ook daar slaat de verloedering toe, sinds Jan en Alleman en RTL zich daar tegen aan bemoeien. Ook zo´n prachtig stijlbloempje trouwens. Laatst was zo´n malloot bezig met Jos Verstappen te interviewen, die zojuist een wedstrijd had gewonnen. ´Wat dacht je toen je achter Maas reed?´ ´Niks, ik wilde er gewoon langs.´ Heel goed, domme vraag verdient dom antwoord. Volgens mij hebben al de auditieve sport-verontreinigers tijdens een voetballoze zondag Van Kooten en de Bie, gevolgd door Adriaan van Dis gezien. En willen ze dat nadoen in de veronderstelling, dat dat ook hen een aura van intellektueel, passend in de moderne trends, zou geven. En de eerste twee konden ze nog volgen, al waren ze nog niet bij de p van parodie aangekomen, de laatste werd alleen gebruikt om het gemiddelde aantal lettergrepen per woord van een door de Nederlandse bond van huisfilosofen erkende intelektueel te kunnen vaststellen. Wat nog erger is dan keder en overig taalgehaspel zijn die semi-ouderwetsigheden. Hooch-Brabant en dat soort gedoe. En dan de -teques, -tieks en -shops en andere originele uitwassen. Er bevindt zich in Amersfoort een stomerij die in gevelgrote TL-letters zich uitdraagt als Stomatiek. U ook even onder het mes? Genoeg voor het moment, tot modems en hartelijk gegroet, Frans. woensdag 13 oktober 1993, Tussendoortje Hoi Dick. Even kort tussendoortje: CIN_UPD.ZIP is de nieuwste versie zonder die luisjes, waarvan de ontdekking op jouw naam staan. Mount Nierop, Lake Dick, Kaap maximus foollus, enzovoort. Klimijzers aan en de rugzak weer omgegord op zoek naar de volgende. Groetjes, Frans. donderdag 14 oktober 1993, Cinema Hoi Frans! Ik zal met gepaste eerbied de nieuwe CINEMA binnenhalen, op mijn schijf werpen om het vervolgens uit te analyseren, te diepgraven, de validiteit te determineren, de economische stabiliteit vast te stellen en het pas DAARNA trachten te gebruiken als volwaardig programmatechnisch instrument. Ik hoop dat ik je met bovenstaande omschrijving geprikkeld heb tot een ongekend enthousiasme, louter en alleen (deze tautologie even daargelaten) omdat je kennis hebt gemaakt met een echte, onvervalste, authentieke en vooral PRETENTIEUZE user (Spreek uit: joezzer)? :-) Zoiets vermoedde ik al! Ik weet precies hoe ik mensen moet enthousiasmeren. Ik ben eigenlijk, wanneer je het zo bekijkt -en daar zijn we nu toch waarachtig mee bezig- een amateurpsycholoog met belangwekkende professionele kwaliteiten, Niet dat ik als zodanig herkend en erkend word, maar dat overkwam immers vele grootheden. Denk maar aan Steven Spielberg. ook hij leverde het ene meesterwerk na het andere af zonder daarvoor ook maar de geringst waarneembare erkenning te krijgen. Of is dit wellicht een wat minder geschikt voorbeeld? En dit zeg ik in ALLE bescheidenheid, hoor! :-)) Welnu, dat -het wellicht minder geslaagde voorbeeld- maakt allemaal geen reet uit eigenlijk. Het doel van de communicatie is immers niets meer dan het op gang brengen van een beetje begrip of goed gesprek -en dat is precies wat ik hier aan het doen ben...met succes wel te verstaan! :-) Ben ik nu helemaal in de war geraakt, hoor ik je daar, daar in dat dorpsgetinte Utrecht (alwaar onlangs, meldde Opsporing Verzocht, een MOORD zou zijn gepleegd, right before YOUR door! Doch dit terzijde), al overspannen brullen? Helemaal niet, zeg ik dan, daarmede bovenstaande suggestie ongekend krachtig van de hand wijzend. Helegaar niet: ik ben gewoon een beetje melig. Da´s alles. En ook dat kan een zeer spectaculair evenement zijn, zeg nu zelf! Mag ik je een heel fijne dag en zelfs, jazeker ik word nu buitengemeen genereus, een heel fijn LEVEN toewensen? Niet dat ik nu afscheid neem of zo, maar ik moet er nu toch een eind aan maken -aan dit schrijven, uiteraard. :-)) Ik ben benieuwd, Frans, naar die update. Bedankt en ik ga hem meteen downen! En laat ze komen he, die essays! :-) Groetjes, Dick P.S. Ik ben blij dat ik nog On-line ben, want ik moest even weg! Dat was toch minder geslaagd geweest, na al deze inspanningen! Doewie! (modieuze vorm van Daaaaag! :-)) donderdag 14 oktober 1993, Cinema Wat nu, meneer? Gaan we katten over mijn terecht geroemde, onovertroffen, unieke woon- en bovendien geboorteplaats. Deze stad, die al stad was toen uw verblijfgebied nog maar een zompig palingveld was met slechts wat hutten, bevolkt door in lompen gehulde, analfabete visserslieden. Waar de bisschop zich reeds ´s avonds met een goed boek terugtrok in zijn kwartieren in een der monumentale panden, die nog steeds ons stadsbeeld domineren, toen te uwer de eerste modderzwerver nog net met een stokje de V (van vis) in de modder kon krassen. Deze wereldstad, waar voornoemde monumenten een zijn geworden met het bloed van haar bewoners. Zo´n moordje erbij helpt natuurlijk helemaal voor zo´n vermenging. Die metropool met het grootste winkelcentrum van Nederland. Oeps, dat was een foutje. Daar kankeren we, als rechtgeaarde vaste bezoeker van de terrassen op de werven met uitzicht op eeuwen historie en kenner van het oude fraaie station, dat het nog fraaiere, maar reeds voor mijn geboorte spektakulair afgebrande, verving, al jaren op. Maar we hebben dan ook het grootste kankersubject van alle Nederlanders. Nee, dan de grachten. Heerlijk, ´s zomers op een der eerder genoemde terrassen, in de zon, terwijl de eeuwen op u en uw vers getapte pils neerzien. Dat is een weldadige warmte, die u, meneer, niet kent in uw van autowalm en toeristenhordes doortrokken woonstee. Knappe toerist, die zich in die de zomertijd nog tussen mijn voeten en het alles absorberende grachtenwater door weet te wurmen, om over auto´s maar te zwijgen. Ter vermaak van de bewoners worden bij ons de toeristen bootladingsgewijs langs gevoerd. Nee, meneer, geen kwaad woord over mijn dierbaar Ultrajectum. Daar zijn wij zelf meer dan goed genoeg toe in staat. Wat hebben we niet allemaal doorstaan. Twee VVD-burgemeesters, van beiderlei kunne een, met het volume van tien PVDA-kollega´s per stuk en dan nu een exemplaar dat Opstelten heet, vermoedelijk genoemd naar een der eerste vaderlandse tv-komedies ´Stadhuis op stelten´ van Jan Moraal. En dan ons onbegrensd -Ik gebruik nu niet het woord oeverloos, want ik zag, dat in elk stukje een woord met loos er in voorkomt- gezemel over de tram. Winkeliers, die hebben we genoeg met bijpassende mentaliteit, die panisch de kinderen reeds onder de keldertrap proppen in angstige afwachting van de langsdonderende elektrisch aangedreven monsters, die de weldadige, frisse rust van 100 auto´s en 20 stinkende dieselbussen per minuut zullen gaan verdrijven. En dat alles gesteund door de zich groen noemende malloten, die een deel van de gemeenteraadsbankjes vullen. Alsof ze niets geleerd hebben van de perikelen rondom de tram naar Nieuwegein, waar aktiegroepen om geluidswerende maatregelen brulden en toen de gele gevaarten eenmaal reden met eenzelfde niet door intellekt geremd enthousiasme een aktiegroep bemande, bevrouwde of bemensde met als ultiem streven, dat het elektrieke transportmiddel op elke straathoek zou toeteren, fluiten, klingelen en de bestuurder zou gillen, omdat ze zo gevaarlijk stil waren, dat ze niet gehoord werden boven het geraas van de eigen benzomobielen. Ultrajectum maxi- en minimus dus. Ik kom er vast nog eens op terug, meneer, want zoals u nu zou kunnen vermoeden gaat ons ´staadsie´ me wel enigszins aan het hart. Voor nu groet ik u en verblijf met vele genoegen zwelgend in 2 millenia kultuur alhier in Utreg (lange aangehouden g en geen spoor van een t). Frans. zaterdag 16 oktober 1993, De fouten in een perfecte kosmos Hoi Frans! Daar ist-ie weer...Mister Buggie! :-) En dat terwijl ik hier met een gezicht zit dat tot het formaat van een forse meloen is gezwollen, alsof ik ter plekke (ter plaatse!) de ronduit verbijsterende ambitie zou hebben een natuurgetrouwe kopie van John Merrick, The Elephant Man, te genereren. Dit alles heeft te maken met een werkelijk ongelooflijk pijnlijke zenuwbehandeling, welke ik heb moeten ondergaan bij mijn tandarts, die ik er overigens nog steeds van verdenk dit soort praktijken als een volkomen toelaatbare burgermanshobby te beschouwen! Maar dit alles terzijde, want ik heb echt pijn en ga direct lekker een pilletje Naproxen consumeren. Ik wacht ECHT op dat verlossende moment, laat ik je dat garanderen, mijn krankzinnige, overspannen narcistische Utreg-er die je d´r bent! :-)) Waar was ik? Ach ja, dat is ook zo: ik zou weer wat bugs ophoesten! Welaan, de eerste ken je al. Edoch, hij is er nu nog steeds! Het betreft de Workarea Not Indexed-error, welke zijn kopje om de hoek steekt wanneer je met F6 naar het regisseursbestand gaat en je de film opvraagt van een regisseur die slechts 1 film heeft gemaakt. Manipuleren van die betreffende film (opvragen met ´Films´) heeft genoemde error tot gevolg. Vooral wanneer je aan het wissen slaat. LET WEL: de error treedt alleen op wanneer de database op Nummer laat tonen, en dus NIET wanneer je gewoon op alfabet de lijst bekijkt en manipuleert. De tweede is een merkwaardige. Wanneer je met een ASCII-editor in een aanvulfile rommelt en vervolgens bij ´Regie :´ een regisseur invult die een verbindingstreepje in zijn naam heeft (bv. Michael Caton-Jones), dan negeert de aanvulprocedure deze naam brutaalweg. Het veld blijft gewoon blanko. Dient er wellicht een ander streepje gebruikt te worden, met een andere ASCII-kode? Bij het veld Akteur is er geen enkel probleem. De derde is wellicht geen bug en is misschien programmatechnisch lastig. Is ook niet echt belangrijk, vooral als je de bug eenmaal kent (en weet te omzeilen). Het betreft hetvolgende: een selectie die je gemaakt hebt is meteen weg wanneer je tussendoor een film invoert. Na het invoeren ga je namelijk onmiddellijk terug naar de Totaallijst...en weg is uw kunstgebit! Is niet zo erg, maar toch, beste heer van stand, maar toch! :-) Heb je trouwens gezien (ongetwijfeld wel) dat het programma bij het genereren van een lijst dubbele titels in het eerste scherm de titels over elkaar print? De tweede, dubbele titel wordt steevast over de eerste geprint, tot het volgende scherm is aangebroken. Dit is overigens werkelijk geen enkel probleem, dus wat mij betreft negeer je deze brutale verhandeling over een futiele schoonheidserror gewoon :-) Einde van deze nieuwsmededeling. En nu: op naar de Naproxen! Groeten, Dick maandag 18 oktober 1993, Tandwerk Gegroet, arm lijdend voorwerp, Ik hoop, dat de Naproxen zijn werk naar behoren gedaan heeft en wat er nog restte aan funktionerend zenuwwerk in de kaakregionen lang genoeg uitgeschakeld heeft. Nu kan ik eens genieten van een weldadig sadistisch medeleven (gni-gni, :-)). En weer eens blij zijn met mijn tandarts. Na in mijn kinderjaren elk half jaar in handen te zijn geweest van een echte smoelsmid, met nog zo´n door riemen aangedreven martelwerktuig hoog boven de stoel van het slachtoffer uitrijzend als een voorwerelds monster gereed om je te bespringen, heb ik daarna, ontworsteld aan het ouderlijk juk (Nou ja) de zaak jaren laten verslonzen. Het schijnt veel voor te komen onder intellektuelen. Hoewel dat een niet omkeerbare stelling is; je bent niet automatisch intellektueel als je gebit rammelt. Gelukkig grepen mijn kiezen zelf in en vlak voor het echt te laat was en ik voortaan het genoegen zou kunnen smaken mijn bijtwerk me ´s avonds van het nachtkastje te zien aanstaren, vergastten ze me op een dusdanige pijnaanval, dat ik zelfs bereid was weer in zo´n stoel met lift en toebehoren te storten, als het maar even ophield. Tussen haakjes, hoe vindt je ´Marathon man´. Goede film om even vlak voor een afspraak te gaan zien. Geneest 99% van alle kiespijn. De originele smoelsmid was allang naar de grote behandelkamer boven de wolken gegaan; bij het vagevuur rechtsaf en dan vlak voor de hel dat gore steegje in. Dus een willekeurige kollega geprikt in de telefoongids, met een adres in de buurt. Het feit, dat hij telefonisch bereikbaar bleek, deed mij vermoeden, dat deze nog wel in leven was. Later kwam ik er achter, dat hij door zijn broeders in het ambt als een heel vreemd geval beschouwd te worden. En er zitten toch wat idioten in die beroepsgroep. Van oorsprong een Fries, maar de helft van het jaar ergens in de jungle van noord Thailand verblijvend en de rest van de tijd woonachtig in Utrecht. Hij had geen stoel, hij had een plank. De overeenkomst met een slachtbank is dan nog duidelijker. Hij sloeg meteen aan het slopen. Verdoving was volgens hem meestal onzin, zolang er niet meer dan een liter bloed vloeide. Bovendien hoor je het kraken en knarsen toch als de beitel en moker echt aan het werk gaan. Ik vermoed, dat zijn meeste klanten van zelf van hun stokje gingen. Hoewel, dat hele ritueel van spuitje vullen, heel voorzichtig, je kunt je zelf er gemeen aan prikken, die vlijmscherpe naald het tandvlees in wrikken, niet breken, ze zijn duur, tijdje niks doen, had ondertussen al twee andere slachtoffers kunnen verwerken, en dan pas de kombinatietang uit het vet, is eigenlijk ook niet echt geruststellend. En je bent ook nog 12 uur vrijwel onverstaanbaar daarna. Nee, goed beschouwd is ´mond open´, rang, de tang er in en ´iech, kraaaak, jesus´, ´Hij is er al lang uit hoor´, helemaal zo gek nog niet. Je lijdt ongeveer 2 sekonden echt, dan vraag je je verbijsterd af hoe een gat van 6 kubieke meter in je kaak terecht gekomen kan zijn, waarna je ontdekt, dat de kiespijn verdwenen is, alleen nog wat hemeltergend trekken van de wondranden, maar dat is eigenlijk ook zo voorbij. En dan het opbouwwerk. Vullingen vielen er bij mij altijd binnen een half jaar spontaan weer uit. Ik heb daar eens een interessant artikel over gelezen; over potentiaalverschillen in een zuur milieu en zo; en dat leek zeer op mijn zuur milieu van toepassing. Maar de Utrechts-Thaise Fries gebruikte het moderne witte spul. Dat oude zilverkleurige was volgens hem rotzooi. En hij had gelijk. Nu tien jaar later kauw ik nog met genoegen een ijsblokje door en buig stalen staven rechtstreeks uit de diepvries tussen mijn hoektanden om. Leve die kombinatie van gewapend kunststof en mijn eigen ivoorresten. Hij hield er trouwens gauw mee op en trok zich volledig terug in de jungle. Maar zijn stagaire annex assistent nam de praktijk over en die bleek hetzelfde vakmanschap in een vriendelijker jasje te hebben. We spreken elkaar bij de voornaam aan en komen elk half jaar met de hele familie gezellig op bezoek. Leuk hoor, plat op een plank liggen, ergens achter je hoofd houdt iemand een gezellige explicatie bij een rondrit door mijn mondholte en zijn spiegeltje wordt trouw gevolgd door een aan mijn jongste dochter, toen vier jaar oud, gezellig op mijn buik zittend, verstrekt nog iets groter spiegeltje. ´Kijk nu ga ik met dit scherpje haakje even onder het tandvlees door om de rommeltjes er tussen uit te halen. Zie je er komt haast geen bloed onder uit. Nou hier had Frans wel wat beter mogen poetsen. Wil jij ook even met het haakje proberen. Hou ik jouw spiegeltje ook wel even vast´. Echt leuk, zoals Jos, zoals hij heet, maar dat vermoedde je wel, met kinderen omgaat. En met zulke eenvoudige speelgoedjes als voornoemde haakjes, spiegeltjes, peutervijltjes, breekijzertjes, decoupeerzaagjes, fretboortjes, pneumatische hamers, botzagen, amputatieklemmen en borstkasspreiders hebben die twee toch een lol. Ik heb al jaren een probleemloos gebit, maar na elk bezoek aan Jos had ik minstens een maand kaak- en spierpijn van mijn voorhoofd tot even boven mijn navel. Gelukkig zijn de kinderen nu te groot om nog bovenop me te zitten. De lamp, die kleine, maar oh zo felle halogeen, hangt daarvoor te laag. Ik typ dit off-line. Wel zo lekker, maar als ik niet oppas is de harddisk vol, voor ik klaar ben met het verhaal van vandaag. Dus wat Jos en ik nog meer gemeen hebben, dan mijn gebit, hij voor zijn inkomen, ik om te verwerken wat er in komt, bewaar ik voor een volgende keer. Trouwens verbijsterend, dat ik daar nog niet over begonnen ben...... Groetjes, beterschap, en troost je: tanden en kiezen houden het duizenden jaren langer uit dan de zachtere delen van de mens. Je meelevende correspondioot. Frans. P.S. Dat is een ander, die Not Indexed Workarea! Dat zit op verschillende plaatsen. Ik ga nu eens even hard peinzen en ze allemaal opzoeken. P.P.S. Dat doe ik expres, zou gauw er een nieuwe film bijkomt selektie opheffen. Want wie weet of die film misschien in de selektie hoort. Of juist niet. P.P.P.S. Ja, dat weet ik bij dubbele titels. En ik denk steeds: als ik even tijd heb zal ik er naar kijken, dus...... P.P.P.P.S. Dat is echt gek. Dat streepje in een regisseursnaam. Ik had het nog nooit geprobeerd, maar meteen geprobeerd en ja hoor. Ik denk, dat ik weet hoe het komt. Hoor je nog. dinsdag 19 oktober 1993, Bugs! Bugs overal! Daar is ie weer! :-) Hoi Frans! Jazeker welles, weder een bugje... (even snel, want ik moet aan het werk!) Wanneer je een film oproept en middels ´Medewerkers´ en ´Acteurs´ op DEL drukt, dan kan je uit het rijtje gepresenteerde akteurs handig een naam uitpikken die je wilt wissen. Dit gaat prima. Maar wanneer je de betreffende acteur middels F10 (Bewerken) en ´Verwijderen´ wist, dan blijkt er na het drukken op ESC de acteur ´Vrij record´ ingevuld! Dit lijkt me een venijnige bug wanneer je hem even niet in de gaten hebt. Immers, dat ´Vrij record´ wordt weer opgevuld wanneer je de volgende acteursnaam invoert. Dat zou betekenen dat bij de records waar ´Vrij record´ staat ingevuld de nieuwe naam verschijnt! Of heb ik het mis? Ik wis nu in elk geval braaf elke ´Vrij Record´ verschijning uit de lijst...maar ik denk, ik zeg het toch maar even. Ik weet immers dat je hopeloos verslaafd bent aan wilde, vette bugreports. Je bent een echte, authentieke bugjunk, als het ware. En wie ben ik om je het intense genot van een dagelijkse portie error te onthouden? Effe een bugje scoren! :-) Groeten, Dick]); vrijdag 22 oktober 1993, Chei heb chuleik Gij hebbe chrood cheleic oh chrootte meester. Wei nederiche proogrammamanneke hebben nie ene sekondje meer gedach aan slimmerikjes, die daar in uitkiesvunksie akteuren die nekke om gaan draajen. Ofwel in normaal Nederlands: Ja, je hele redenering is perfekt. En ik heb ooit de mogelijkheid tot wijzigen uitgeschakeld. Maar daar werd ik echt gestoord van; tijdens het invullen van een film steeds weer naar akteur-, regisseur- enzo bestand gaan om iemand er bij te zetten. In mijn huidige versie (lekker nog niet de jouwe :-)) is modifikatie, zoals die funktie heet, wel aan te roepen, maar alleen toevoegen en wijzigen funktioneert. Dat grapje met een regisseur met streepje in zijn naam is verholpen. Was simpel, toen je me er eenmaal opgewezen had, want zoals je ook al ontdekt had, ging het bij overig personeel wel goed. Dus even spieken en me toen afvragen, waarom ik dat anders had gedaan. Maar goed, Frans´ wegen zijn ondoorgrondelijk, zelfs voor Frans. Zijn de zenuweinden al op de hun toegedachte basis teruggekropen? Ik hoop het voor je. Groetje, Frans woensdag 27 oktober 1993, De ellendes des databasebeheerder Geachte modemvriend of niet meer, Allereerst even een brul ...!!!!.. Geen bugs, hoi, hoi, hoi. Tenminste, nog niet, zucht. Want laten we de realiteit niet uit het oog verliezen; ik beweer zelf altijd, dat er geen bugvrije zacht waar meer is in deze Magabytetijd. Nou ja, dat kleine grapje in statistiek is gewoon een stommiteitje. Even de juiste variabele op de juiste plaats et voila. Die foute namen hebben mij ook al kromme vingers en verstuikte vingerkootjes bezorgd. Heb je net er weer een stel uitgehaald en hup, daar komt weer een aanvulfile met foute namen en daar staan ze weer. Ik heb er al eens over gedacht, maar het moet wel simpel kunnen anders heb ik zo weer een bak kilobytes extra in het programma gestopt. Ergens diep in mijn geest ving ik al een glimpje op, hoe dat zou kunnen. Het zou mij ook heel wat tijd besparen. Ik ben trouwens toch wel benieuwd hoe de bestanden bij verschillende klanten eruit zien. Van jou weet ik, dat je het bijhoudt, maar ik verdenk sommige ervan alles gewoon, maar erin te dumpen. En als ik dan een verbeterde versie van een aanvulfile de wereld in stuur, betekent dat eenvoudigweg dat de oude en de nieuwe namen bij films staan. Of dezelfde film onder vier namen. Maar goed, ben ik onze klantens hoeder? En wat is trouwens de goede naam? Danny DeVito, bv. Amerikanen plakken De en La en ander voor hen exotisch spul gewoon aan elkaar. Meestal tenminste. Dus een rasechte Amerikaan; bestaan die trouwens; zal wel op zo´n manier geschreven moeten worden en dus bij D of L moeten staan. Gek trouwens, want gewone samentrekkingen laten ze het liefst los staan. Geen prachtwoorden als Knotenpunkthinundwiederschieber of Hottentottententenpotentatententoonstellingsgebouwenschoonmakersschortzak of zo iets moois. (Fraaie hè, die kwam er in een keer uit. Ken je het Opperlands Taal- en Letterkunde van Brandt Corstius? Heerlijk, dat gestoei met taal. Hugo Brandt Corstius ook een naam die ik wel eens onder de C heb aangetroffen ipv de B). Maar de ellende van de Amerikanezen is dat ze ook de namen van buitenlanders verhaspelen. En er weer Europeanen zijn, die braaf die verAmerikaminkte namen overnemen. (Ik zag dit weekend dat de film a man and a woman van Lelouch (aan elkaar?) er in staat en un homme et une femme. En dan staat er verschillende, complementaire, info bij staat. Ben je ook lekker zoet mee.) Ik ga dus meestal aanvulfiles eerst te lijf met een ASCII-editor. En dan file voor file invoeren en met Shift-F10 van boven naar beneden de toegevoegde films opzoeken en vergelijken met wat er in de buurt en in mijn eigen, nog rommeliger, geheugen zwerft. Hele klus dus elke keer. Dat verminken van namen door Amerikanen is echt hardnekkig. Mijn schoonvader, die een tijd in de VS heeft gewoond, heet Hans van zijn voornaam. Dat bleek te moeilijk voor vooral officiele instanties. Dutch, thats´s almost German and isn´t Ibsen a German. Henrik dus. Zijn officiele voornaam is Hendrik-Ludwijn, maar dat was helemaal een ramp. Dat streepje. En dan geen middle name. Ze zijn toch gek, die Denen. Of was het Belgium. Hij heeft het na een jaar opgegeven en op zijn visitekaartjes, maar Henrik laten drukken. Vrienden van ons, die ook twee jaar aan de onbeschaafde kant van de grote plas mochten verblijven maakten vergelijkbare dingen mee. Opeens een tweede naam. Het verzuim van de ouders werd goed gemaakt met nm tussen voor- en achternaam. Geen namiddag, maar no middle name. En dat op een rijbewijs van formaat creditcard. Als je zooitje ongeregeld van die aard tegenkomt, laat me dat dan eens weten? (Weer typewerk) Anders blijf ik je vriendje niet. Ga ik ergens anders knikkeren. O, nee, dat is uit. Mag je niet meer mijn Nintendospelletjes lenen. Soms vrees ik, dat mijn kinderen een defekt gen hebben: ze zeuren nooit om een spelcomputer. Of is dat juist een teken van een genetische storing? Moet Nijmegen ook eens een onderzoek naar houden. Ik zie, dat al voor me, over 100 jaar een felle interpellatie van CDA-er Elco Brinkman IV, die de waarden van zijn overgrootvader hoog houdt en vanuit zijn eenmansfraktie pal staat voor de morele eeuwige waarden en hoekstenen en een verbod wenst uit te vaardigen op abortus als onderzoek bepaald heeft, dat het toekomstig mens een agressieve hetero met een sterke voorkeur voor bruine boterhammen met pindakaas zal worden en een neiging tot vissen als hobby. Of zoiets. We dwalen af. Weer eens. Weet je wat goed werkt bij mijn werkgebeuren? Als ik iets wil uitvoeren, fabriceer ik een fraai memo. Liefst drie kantjes of meer. En met veel moeilijke woorden. Je kunt in WP een standaard memo maken en elke keer alleen ergens in het midden in een kort regeltje aankondigen wat je gaat uitvreten. Niemand heeft ooit gezegd, dat 95% van de tekst hetzelfde was als alle vorige missives. En dan doe je het gewoon. Als iemand begint te kankeren, dan zeg je dat het al lang aangekondigd is en alle anderen akkoord gingen. Er staat natuurlijk ook ergens: Bij geen reaktie ga ik er van uit dat u (jullie) akkoord gaan. Werkt magnifiek. Ik heb alleen een beetje schuldgevoel over het volslagen verspilde papier. Ik denk dus over te gaan op E-mail. Moet nog beter werken. Genoeg voor vandaag. Ik groet U en zal trachten een waardig vriend te blijven en iets te fabrieken, wat ook mijn leven kan veraangenamen. Frans. |